Poziom trzeci

Nadszedł ten czas gdy materac łóżeczka dziecięcego wylądować musiał na najniższym poziomie. Odwlekałam ten moment, ale ileż można? Nie mogłam już patrzeć jak rączki Synka zwisają swobodnie przez barierkę, a jego główka wędruje w ślad za nimi. Za każdym razem zastanawiałam się kiedy odkryje, że nóżką odepchnąć się można i wylądować po drugiej stronie.

W ciągu dnia wkładałam go do łóżeczka, gdy musiałam zrobić coś pilnie i nie mógł mi się plątać pod nogami i za każdym razem nasłuchiwałam, czy wypadł czy jeszcze nie. Z drżącym sercem oczywiście. Na szczęście Dziecię moje jest już bezpieczne.

Oczywiście Synek tej zmiany nie zaakceptował. Teraz podnosi alarm za każdym razem, gdy znajdzie się za barierkami. Ja się mu wcale nie dziwie, bo sama czułabym się jak w klatce. Nieważne. Najważniejsze natomiast, że Synek jest bezpieczny, kiedy nie może być przy mnie. Trochę popłacze sobie, ale przynajmniej mi nie wypadnie.

Tylko zastanawiam się jak tu Kochane Maleństwo do snu układać, wszak drobna kobietka ze mnie i przechylając się przez ramę łóżeczka mam wrażenie, że wpadnę do środka, zwłaszcza z "obciążeniem" na rekach. 

hmmm.... wpadnę, nie wpadnę?

Ulubione miejsce w domu

Każdy ma swój ulubiony kąt, ulubione miejsce przy stole, część kanapy, stronę w łóżku... Mój Synek również odkrył swoje! Oto ono:

Pozostawię bez komentarza ;)))

Ale jazda czyli dziecko w podróży!

Dla każdego rodzica podróż z dzieckiem (zwłaszcza ta pierwsza) bywa stresująca. No chyba, że ma się dziecko, które zaraz po uruchomieniu samochodu zasypia...

Stres towarzyszy rodzicom już od pierwszych dni życia pociechy, bo przecież takie maleńkie, a ze szpitala do domu trafić trzeba, później lekarz, nie rzadko objazd po rodzinie. Co zrobić żeby się nie stresować? Przede wszystkim zadbać o bezpieczeństwo malucha.

Dziecko w foteliku wozić trzeba, to każdy rodzic wie. Ale fotelik fotelikowi nie równy. Jeżeli chcemy naprawdę zadbać o bezpieczeństwo swojego dziecka wybieramy egzemplarz nowy, z atestem koniecznie, wykonany z solidnych materiałów i pasujący do naszego samochodu. Niestety nie każdy rodzic zdaje sobie sprawę, że fotelik po prostu może nie pasować. Tak dzieje się zwłaszcza w przypadku samochodów starszego typu, które produkowane były jeszcze przed obowiązkiem „fotelikowym”. W nowych samochodach rzadko się tak dzieje, ale sprawdzić trzeba. Uważałabym też przy zakupie fotelików używanych, bo nikt nam nie da gwarancji, że nie brał on udziału w zdarzeniu drogowym i nie jest uszkodzony. Bezpieczeństwo dziecka przede wszystkim!

Jeśli wybraliśmy fotelik idealny, trzeba w nim dziecię bezpiecznie ulokować, czyli przypiąć pasami tak, by nie były zbyt luźnie, ale też nie wżynały się w ciało dziecka. Oczywiście w samochodzie fotelik powinien być dobrze i stabilnie przypięty zgodnie z instrukcją!

Teraz gdy dziecko jest już zabezpieczone możemy rozpocząć naszą podróż. Jeśli dziecko nam przyśnie to możemy nazywać siebie szczęściarzami, jeśli nie to zaczyna się jazda. Mały człowiek po kilku chwilach podróży zapewne nudzić się zacznie. Trzeba więc jeszcze przed wyjazdem przewidzieć ten fakt i zabezpieczyć się na szereg różnych sposobów inaczej nasz rozkoszny bobas zafunduje nam istny horror.

Co zrobić z dzieckiem w samochodzie? Jak się bawić?

Przede wszystkim śpiewać! Jeszcze nie spotkałam takiego dziecka, które śpiewać by nie lubiło, a przynajmniej słuchać głosu maminego bądź tatowego (tylko jak tatę do śpiewania rodzinnego namówić?). Jeśli podróż jest długa i nużąca to śpiewanie wyjść bokiem może. Dlatego w planie awaryjnym zabawki koniecznie powinny się znaleźć. Najlepiej jedna ulubiona a druga nowa, której dziecko nie zna jeszcze. Wtedy mamy kilka chwil oddechu dopóki dziecko zabawki nie rozpracuje. No i smoczek musi być, nawet jeśli malec smoczka nie lubi to jego posiadanie odstresowująco na rodziców wpływa („Jak będzie płakał to damy mu smoczek”).

Jeśli dziecię starsze jest to możemy zainwestować w nowe technologie. Przenośny odtwarzacz DVD na przykład. Wtedy puszczamy bajkę i problem z głowy. Przynajmniej teoretycznie. A jeśli dziecko bardziej absorbujące to pobawmy się w zgadywanki, wyliczanki, i inne -anki jakie tylko przyjdą nam do głowy.

W przypadku większej ilości dzieci niestety sprawa się komplikuje. Wtedy najlepiej sprawdzają się duże samochody rodzinne (im bardziej pojemne tym lepiej). Do takiego auta pakujemy wszystko co się da: zabawki, kolorowanki, wyklejanki, CD z ulubionymi piosenkami, bańki mydlane, kota, psa i babcię najlepiej, co by drugi opiekun zajął się pociechami, gdy nam już puszczą nerwy.

A wy jak zabawiacie swoje dziecko w podróży?

Mamy hiciora!

Oj długo szukałam zabawki idealnej dla Synka. Choć nie ma ich zbyt dużo, to do tej pory żadna nie wywoływała w nim oczekiwanej przeze mnie spontanicznej radości. Bardziej zainteresowany był "zwiedzaniem świata" i totalną demolką mieszkaniowego porządku. Odkąd rozpoczął swoje marsze mogłam zapomnieć o czasie wolnym. Pożegnałam książki czekające na przeczytanie, buszowanie po sklepach internetowych i wiele innych przyjemnych dla mnie rzeczy. Jego drzemki wykorzystywałam na "prace domowe".

Aż zdarzył się cud! Dostał od swojej cioci zabawkę idealną (jak na razie) "kubek w kubek":

Teraz to my możemy bawić się w nieskończoność. Syneczek naprawdę pokochał kolorowe kubeczki i potrafi spędzić przy nich naprawdę sporo czasu. Tak naprawdę to dopiero ja przerywam zabawę. Układam mu wieżę, którą niestrudzenie burzy, wkładam kubeczki jeden w drugi, które z zapałem wyciąga, w końcu rozsypuję je na podłodze, a Synek je goni.

Odpoczywam. Nawet układając w nieskonczoność wieżę, mogę skupić myśli na czymś innym niż mój Malec. Nie muszę być tak bardzo uważna, bo on siedzi przy mnie zainteresowany nie mną dla odmiany.

Kolęda

No i wpuściliśmy księdza w tym roku na kolędę. Nie zawsze nam się to zdarzało, ale chciałam się przekonać jak to będzie z Synkiem. Cały dzień się szykowaliśmy (sprzątanie, prasowanie obrusu itp.) i Mały przeczuwał chyba, że coś się święci, bo nie odstępował nas na krok lub szwendał się przy drzwiach wejściowych. 

Czekaliśmy, czekaliśmy... a księdza ani widu, ani słychu... zrobiła się już 18.30 kiedy usłyszeliśmy dzwonki na klatce, a że blok wysoki, a my w samym środku, zaczęłam wątpić czy zdążymy przed kąpielą (o czym nie omieszkałam później księdza poinformować). Na szczęście przyszedł o 19.00 więc szybko, jak na tyle mieszkań. Pewnie nie każdy wpuszczał...

I przyznam się, że to była najdziwniejsza kolęda jaką przeżyłam. Nic a nic się rozmowa nie kleiła. Ksiądz długo w kartotekę swoją zaglądał i w końcu zapytał "I co tam dobrego?". Myślałam, że parsknę... No to my zgodnie, że dziecko, że w ogóle zwariowany i szczęśliwy rok... A on patrzył jak na kosmitów. "A czynni zawodowo jesteście?". "Tak". Koniec kolędy. Trwała zaledwie trzy minuty...

A Syneczek ani jęknął. Nic a nic się nie bał, ani ministrantów dzwoniących i mutującymi głosami śpiewających, ani księdza co go wodą święconą skropił. Tylko patrzył... Potem padł ze zmęczenia (przygotowaniami a nie samą kolędą). No i spał jak nigdy od 19.30-23.00 bez przerwy, potem do 03.00 i już do rana.

Moja rada na problemy dziecka ze snem: koniecznie skropić wodą święconą ;)

"Szczęśliwa" siódemka

A raczej dwójka. Przysporzyła nam w ostatnich dniach wiele problemów, nerwów, płaczu i totalnego chaosu. Mojemu Synkowi wyrżnęła się właśnie dolna dwójka, czyli siódmy ząbek w buźce jego. Chyba, żaden wcześniejszy ząbek nie był okupiony takim bólem...

Cieszę się, że już jest i możemy odetchnąć. A Syneczek chyba nie lubi tych swoich ząbków nowych, bo zachowuje się momentami jakby chciał je wszystkie powybijać. I uznał, że lepiej było mu gdy był taki maluteńki. Bojkotuje każdy stały pokarm, do cyca się przystawiając wciąż.

A matce żal jest dziecięcia i na każde jego zawołanie cyca swego wyciąga. I tak sobie myślę, cóż z niego wyrośnie jak tak wszystkie zachcianki będę spełniać. Ale jak tu dziecku odmówić, gdy wiem, że boli? No jak?

bla-bla-bla

Każda mama czeka na pierwsze słowo swojego dziecka z wielkim utęsknieniem zapewne. Ja też! Z uwagi, że Synek skończył dopiero ósmy miesiąc uznałam, że mamy jeszcze sporo czasu, więc nie wysłuchiwałam zbytnio co on tam pod nosem mamrocze. Oczywiście wielokrotnie wyobrażałam sobie ten moment... jak to Syneczek mruczy, potem układa sylaby ma-ma-ma-ma aż wreszcie dochodzi do wniosku, że samo ma-ma wystarczy...

No może byłoby zbyt idealnie, by powiedział od razu ma-ma, no ale da-da, ba-ba, ga-ga, gu-gu... cokolwiek takiego teoretycznie byłoby możliwe, ale nie w przypadku mojego dziecka chyba.

Syneczek postanowił zaskoczyć wszystkich i pierwszymi sylabami jakie te małe usteczka zdołały ułożyć są: bla-bla-bla. Nie żadne ba-ba, bu-bu, tylko wyraźne bla-bla. Oczywiście wprawił mnie w tym w solidne osłupienie. I zapytałam Mr.Taty:

- Skąd mu się to wzięło?
- eee... pewnie ma jakieś geny po żabie...
- ???

Etap gaworzenia uznaję oficjalnie za otwarty!

***

Jeszcze tylko 4 dni. Z góry dziękuję za wszystkie SMSy

 

Wyślij SMS o treści A00569

Na numer 7122